با سلام به همه ی دوستان...امیدوارم که همه حالتون خوب باشه...

به علت مشکلات و مشغله زیاد و عدم دسترسی به اینترنت خوب و پرسرعت تا اطلاع ثانوی نمیتونم آپ کنم!

همگی در سایه خداوند منان شاد و پیروز باشین.

سکانس اول:

این روزها با اینکه تو ظاهر قضیه دور و برم شلوغه و شاید آدمای زیادی دور و برم هستند اما خیلی احساس تنهایی می کنم!...احساس تنهایی از اینکه کسی کنارم نیست تا هم بهم آرامش بده و هم حرفمو بفهمه!...احساس تنهایی از اینکه با کسی راحت درد دل کنم!...شاید اگه خیلی ها ظاهر زندگی منو ببینن به حالم غبطه بخورن! اما نمیدونن از درون درب و داغونم!...

به قول استاد رهی معیری: در میان اشک نومیدی رهی.........خندم از امیدواری های دل!!

سکانس دوم:

زندگی های امروزی رو اصلاً دوس ندارم!!...زندگی هایی صرفاً مادیاتی شدن!!...از عشق و محبت خبری نیست که نیست!...حتی عشق های امروزی رو هم دوس ندارم!...اونا هم مادیاتی شدن!...از اینکه پسری سر به راه باشی، منظم، مودب،  اصیل و خیلی چیزایی دیگه هیچکی اهمیت نمیده!!!!!...صرفاً شده مادیات!! ببینم چقدر پول داری!!...چند وقت پیش با یکی از دوستام شوخی میکردم و گفتم اگه خواستگاری دختری رفتی هیچکس از رفتار و منش ات چیزی نمی پرسه!!...اگه مثلاً بگی نمازمو اول وقت میخونم یه دل سیر بهت میخندن و آخر سر هم میگن پسره دیوونه شده!!!!!!!...و ما محکوم به این هستیم که تو این محیط زندگی کنیم و بس!!!

سکانس سوم:

خوانندگان وبلاگ من خیلی کم ان!!!...دو حالته: یا من دیر دیر آپ میکنم و یا اینکه به زبان غریبی حرف میزنم!!...به هر حال همون طوری که اسم وبلاگ هست این وبلاگ خلوت دل منه و به مانند دفتر خاطراتی برام می مونه...سعی دارم از این به بعد زود زود آپ کنم...امیدوارم که بتونم................

شاد و سربلند باشید در پناه خدا...

همچو نی می نالم از سودای دل

                                                              آتشی در سینه دارم جای دل

من که با هر داغ پیدا ساختم

                                                              سوختم از داغ ناپیدای دل

همچو موجم یک نفس آرام نیست

                                                              بس که طوفان زا بود دریای دل

ما ز رسوایی بلند آوازه ایم

                                                              نامور شد هر که شد رسوای دل

دل اگر از من گریزد وای من

                                                              غم اگر از دل گریزد وای دل

گنج منعم خرمن سیم زر است

                                                              گنج عاشق گوهر یکتای دل

در میان اشک نومیدی رهی

                                                             خندم از امیدواری های دل

                                                                                                       «رهی معیری»

پی نوشت: چند روز پیش مادر یکی از دوستام به دیار باقی شتافت...این دوستم شاید در قالب بیان و ظاهر و متن، عنوان دوست داشته باشه اما برام از همه این عناوین بالاتر و عزیزتره...خیلی دوستش دارم...خیلی...خیلی...

بهرحال امیدوارم روح این عزیز از دست رفته همیشه در دیار باقی قرین شادی باشه،انشالله...